Over VSO Werkgevers

Het VSO vertegenwoordigt de gezamenlijke belangen van de werkgevers in het publieke domein. Bij elkaar opgeteld hebben overheids- en onderwijswerkgevers bijna één miljoen werknemers in dienst. Lees verder.

Participanten

WVOI

WVOI

Ministerie van Justitie en Veiligheid

Ministerie van Justitie en Veiligheid

VO Raad

VO Raad

Vereniging Hogescholen

Vereniging Hogescholen

Unie van Waterschappen

Unie van Waterschappen

PO-Raad

PO-Raad

Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties

Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties

MBO raad

MBO raad

VSNU

VSNU

Interprovinciaal Overleg

Interprovinciaal Overleg

Ministerie van Defensie

Ministerie van Defensie

NFU

NFU

VNG

VNG

Uitgelicht

Zelfstandige Publieke Werkgevers

In 2008 namen de ‘niet-kabinetssectoren’ het besluit zich te verenigen als Zelfstandige Publieke Werkgevers. Deze groep werkgevers heeft immers een iets andere relatie met het kabinet. Lees verder »

VSO-congres over banenafspraak: Perspectief over grenzen heen

Het hebben van een baan en het verrichten van arbeid heeft sterke invloed op de gezondheid van mensen. De banenafspraak maakt deel uit van een groter verhaal, namelijk perspectief voor mensen voor wie het niet allemaal vanzelf gaat. Dat gaat over grenzen heen van politiek, kabinetten en sectoren. 

Dat was de rode draad van het congres dat het Verbond Sectorwerkgevers Overheid (VSO) op 2 november organiseerde over de banenafspraak. Met tal van workshops werd het ook een drukbezocht praktijkcongres voor HR-mensen en projectleiders banenafspraak bij de overheid en in het onderwijs.

Lees hieronder achtereenvolgens:

  • De inleiding van professor Alex Burdorf
  • Toespraak van staatssecretaris Tamara van Ark
  • Het forum over de uitvoering
  • De workshops

Professor Alex Burdorf: ‘Arbeid is het beste medicijn’

Alex Burdorf is hoogleraar ‘Determinanten van volksgezondheid’ aan Erasmus MC in Rotterdam. Hij onderzoekt onder meer de maatschappelijke kosten en opbrengsten van re-integratie van mensen die werkloos zijn en een afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Hierbij gaat het dus niet over het aan de slag helpen van een enkel individu. Vanuit de Maatschappelijke Kosten Baten Analyse gerekend is het pas kosteneffectief als het over grote groepen gaat. Want investeren en verwachtingen hebben van de opbrengst is ook een discussie over euro’s; het is een businesscase. Wie betaalt en wie krijgt de voordelen? Wat zijn nou opbrengsten en kun je die uitdrukken in geld? In hoeveel tijd verdien je trouwens je geld terug?

Zonnepanelen
Wat het laatste betreft heeft professor Burdorf een tamelijk tastbare conclusie, namelijk:

Re-integratie, ook als is het duur, is efficiënter dan investeren in zonnepanelen (met een terugverdientijd van 7 jaar) maar verlangt meer tijd dan de duur van een collegeperiode voor wethouders.

Burdorf pleit ervoor dat juist zorgverzekeraars meer investeren in trajecten die mensen ondersteunen bij het krijgen van werk: ‘Dat levert in zeven jaar of minder echt geld op.’

Zo blijkt dat bij mensen uit de doelgroep die hulpverlening vanuit de ggz krijgen en betaald werk gaan doen, de zorgkosten heel snel naar beneden te gaan. Kort door de bocht: als je gaat werken zijn je collega’s eigenlijk je gratis psychologen. Arbeid is het beste medicijn, stelt Burdorf.

Burdorf.jpgMaar wat doet werk dan voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt? Werk en het hebben van een baan:

  • Heeft sterke invloed op de eigen gezondheid
  • Leidt tot hogere zelfwaardering
  • Tot meer controle over het eigen leven
  • En tot meer geluk

Duurzame plaatsing
Belangrijk is wel dat het bij re-integratie om duurzame plaatsing gaat. Burdorf: ‘Als je bemiddelt naar werk en iedereen ligt er volgend jaar weer uit, ben je niet bezig met duurzaamheid.’ Daar ligt volgens hem nog wel een punt, want bijna niemand heeft inzicht in de duurzaamheid van re-integratie.

Ook is het zaak dat de kosten en baten van verschillende doelgroepen goed in kaart worden gebracht. Op objectieve variabelen, zoals daling van uitkeringen en zorgkosten, maar je zou zelfs de factor gezondheid en geluk kunnen meewegen. Burdorf: ‘Wat heb je voor een jaar geluk over? Duizend euro? Als je dat zou meewegen zal de terugverdientijd van investeren in re-integratie alleen maar korter worden.’

Dit alles in het volste besef dat het geheel meer dan een kostenplaatje is. Daarom heet het óók een Maatschappelijke Kosten Baten Analyse

Kijk hier voor enkele van de gebruikte sheets:
Burdorf-VSO-congresBanenafspraak-Nov2018.pdf
  

Staatssecretaris Tamara van Ark: ‘Beter perspectief op werk’

Sommige maatschappelijke problemen overstijgen kabinetsperiodes. En daarmee ook de zoektocht naar de beste oplossingen. Het perspectief van mensen met een arbeidsbeperking op een baan is daar een heel goed voorbeeld van.

Maar ook een schrijnend voorbeeld, vindt staatssecretaris Tamara van Ark (SZW), de tweede hoofdspreker op het congres. Want de economie mag dan goed op stoom liggen, nog altijd staat ongeveer de helft van de mensen met een arbeidsbeperking langs de kant. Dat raakt haar.

Van Ark.jpgZij sloot naadloos aan op de wetenschappelijke constatering van Burdorf dat werk ontzettend veel betekent voor mensen. Daarom gunt Van Ark mensen, die al voor veel meer zaken in het leven moeten knokken, een eerlijke kans op een baan. Het uiteindelijke doel – mensen met een beperking aan de slag helpen – overstijgt volgens haar politieke grenzen.

Dat de realisatie nog steeds niet voldoende lukt komt, zo herhaalde Van Ark ook hier, door de complexiteit van het huidige systeem van de banenafspraak. De bestaande vormgeving leidt er in praktijk toe dat werkgevers veel tijd en energie kwijt zijn aan boekhoudkundige opgaven. ‘U bent daar als HR-professionals, projectleiders en bestuurders bij de overheid en het onderwijs ongetwijfeld tegenaan gelopen’, hield Van Ark de ruim 230 aanwezigen voor.

In haar toespraak op 2 november moest zij het geduld van de betrokkenen in het veld nog even op de proef stellen nu later deze maand eerst een brief naar de Kamer gaat. Maar de staatssecretaris wilde wel alvast kwijt dat zij in plaats van straf voor werkgevers ‘meer van de school van de positieve prikkels’ is.

Zo wil zij werkgevers belonen die méér dan het afgesproken aantal mensen met een arbeidsbeperking in dienst nemen.

Beloning van goed gedrag zal werkgevers motiveren om mensen met een arbeidsbeperking een plek te geven op de arbeidsmarkt, verwacht zij. Terwille van een beter perspectief op werk van mensen met een arbeidsbeperking. Die 125.000 banen gaan er hoe dan ook komen.

Hoe en waarom: de uitvoering

Over het hoe en waarom, en de politieke omgeving, was er ook een forumdiscussie. Aart van der Gaag (foto), aanjager van de banenafspraak in de marktsector, noemde daarin het loslaten van het onderscheid tussen markt en overheid een goede zaak: ‘De uitvoering van de banenafspraak is zo’n enorm doe-onderwerp.’ Volgens hem is de afspraak voor extra banen in het bedrijfsleven ondertussen een intrinsieke motivatie geworden, die de eerbaarheid van een bedrijf raakt: ‘Er is een beweging op gang gekomen, het lijkt bij ons wel een Pinkstergemeente!’

forum.jpg

Bijzonder kenmerk is dat er op dit gebied geen concurrentie bestaat. Van der Gaag: ‘Ik weet niet of de Autoriteit het goed vindt, maar we werken nogal samen op dit gebied.’ Leonore Nieuwmeijer (foto hieronder), specialist inclusiviteit bij schoonmaakbedrijf Asito, gaat daar graag in mee. Al heeft ze ook de ervaring dat er tot dusver veel energie in toerekening en overleg gaat zitten, omdat het grootste deel van haar opdrachtgevers overheidsinstellingen zijn.


Emilie Schreuder (foto), hoofd afdeling Ambtenaar en Organisatie bij BZK, benadrukte daarentegen ook de rol die de rijksoverheid zélf heeft om banen te creëren. Via de organisatie Binnenwerk worden op locatie mensen aangesteld. Dat gebeurt overigens ook in partnerschap, waarbij in samenwerking banen (bijvoorbeeld de voorgenomen assistent-boswachter bij Staatsbosbeheer) worden georganiseerd. Zo kan het Rijk als grote overheidswerkgever hierop heel goed via inkoopcontracten sturen.

00 Forum Van Hijum.pngGedeputeerde Eddy van Hijum, tevens actief voor het IPO en voor de Zelfstandige Publieke Werkgevers vanuit VSO, acht het mede zijn taak te bewaken dat betrokken overheden hun taakstelling realiseren. Hij is blij met de meer pragmatische weg van publiek-private samenwerking die nu wordt ingeslagen door het brede offensief van staatssecretaris Van Ark.

Maar eigenlijk hoort de overheid voorop te lopen, vindt hij: ‘Als je gezaghebbend naar de markt wilt opereren, moet je zelf het goede voorbeeld geven’.

Nu de dreiging van taakstelling en quotum wegvalt wil Van Hijum afspraken maken hoe je met elkaar de prikkel organiseert om keihard te blijven werken aan banen en inclusieve organisaties. De vraag is op welk niveau: dat van de gezamenlijke organisaties, of binnen de cao’s van de branches of op het niveau van de interne organisatie. En dan niet alleen als taak bij de hr-afdeling neergelegd, maar organisatiebreed ingevuld met verantwoordelijkheidsgevoel. Ook met sociale partners.

00 lunch.jpg 

Shoppen!

’s Middags waren er uiteenlopende workshops over onderwerpen als:

  • Inclusief werkgeven
  • Hoe selecteer je zonder beperking?
  • Banen creëren in samenwerking met marktpartijen
  • Werk maken van de Participatiewet
  • Gehandicapten to Go!
  • De kunst van duurzaam includeren
  • Participatie Pioniers met een Participatiespel
  • Binnenwerk
  • Regelgeving en instrumenten

Ter vergelijking
We luisterden mee bij een praktische workshop over de gang van zaken in het bedrijfsleven (co-presentatie ABNAMRO en Ctalents).

Bedrijven die nog geen ervaring hebben, reageren hetzelfde als overheidsorganisaties en onderwijsinstellingen die nog aan het begin staan:

  • Het is lastig om arbeidsbeperkten te vinden
  • We hebben geen vacatures voor mensen met een beperking
  • Er is geen budget
  • We zullen vast niet aan de targets voldoen.

Argumenten die overigens stuk voor stuk gemakkelijk te pareren zijn. Net als de misverstanden die er nogal eens over de doelgroep zijn terwijl…

  • De doelgroep heel breed is en arbeidsbeperkten in veel gevallen een ‘gewone’ baan binnen het bedrijf kunnen vervullen
  • Arbeidsbeperkten in veel gevallen ook meer dan 24 uur kunnen werken
  • De doelgroep in veel gevallen meer dan minimumloon verdient
  • Collega’s met een arbeidsbeperking voor een socialer klimaat in het bedrijf zorgen.

Gewoon collega’s
Mensen met een beperking hebben ook recht op een baan.
Kijk hier hoe dat er in praktijk uitziet.

 00 Vincent Bijlo.jpg 

Denken in patronen
Het congres werd afgesloten met een optreden van cabaretier Vincent Bijlo over denken in patronen.

‘We denken in patronen. We denken in patronen. Het is altijd wij en zij. Zij en wij. Het gaat altijd over ze. Maar wie zijn wij? Mensen hebben altijd de neiging anderen te stigmatiseren. Stigma’s als label, als etiket, als brandmerk. Dat is gemakkelijk en overzichtelijk. Want het geeft aan wie van waarde is en wie niet.’

Bijlo vraagt de ander niet als minder te beschouwen maar als een van ‘jouw soort - als een soort… mens. Dat is pas inclusie!’

Informatiemarkt
Op het congres waren de volgende organisaties en bedrijven aanwezig op de voorbeelden- en informatiemarkt:

  • AWVN
  • Blik op Werk
  • Programmaraad
  • SBCM
  • TNO
  • UWV
  • Utrecht University

Tekst: Klaas Salverda

Geplaatst op dinsdag 6 november 2018

Deel dit artikel

Ga naar...